Oι καταρράκτες του Φονιά είναι μετά τα Θέρμα. Tο ρέμα του Φονιά σχηματίζει ένα ήσυχο ποταμάκι που καταλήγει στη θάλασσα περνώντας κάτω από την άσφαλτο. Όταν φτάσετε εκεί θα το καταλάβετε από τον κόσμο και τα αυτοκίνητα. Ακολουθείτε την όχθη δίπλα στο ποτάμι. Η πορεία είναι πολύ ευχάριστη και πολύ εύκολη. Περπατάμε στη σκιά κάτω από τα πλατάνια και δίπλα στο νερό.

Σε λίγη ώρα αρχίζουμε να περπατάμε πάνω σε βράχια. Η πρώτη βάθρα είναι κοντά. Αλλά φτάνουμε στο νερό και η βάθρα αόρατη. Παρατηρούμε ότι τας βράχια μπροστά μας σχηματίζουν ένα S. Για σιγουριά ρωτάμε. Ναι, η λίμνη με τον καταρράκτη είναι πίσω από τα βράχια. Εμπρός λοιπόν για το πρώτο μπάνιο της ημέρας. Η λιμνούλα έχει μια ήρεμη ομορφιά. Ακόμα και ο καταρράκτης στο βάθος δεν μας φέρνει στο μυαλό την ονομασία του ρέματος. Όπως δεν μας θυμίζει ούτε την κλασσική φωτογραφία από τις αφίσες που διαφημίζουν τις ομορφιές του νησιού. Μήπως είναι στην δεύτερη βάθρα; Θα δούμε.

Τα διαφημιστικά φυλλάδια του Δήμου, με έμφαση επισημαίνουν ότι η πρόσβαση στις υπόλοιπες βάθρες είναι δύσκολη και πρέπει να γίνεται με προσοχή και μόνο από όσους έχουν σχετική  εμπειρία. Αυτό, τουλάχιστον για την δεύτερη βάθρα δεν ισχύει. Το μονοπάτι, που αρχίζει από την πρώτη βάθρα, δεξιά όπως βλέπουμε τον ορεινό όγκο, δεν είναι πολύ απότομο ούτε περνάει από δύσκολα σημεία. Χρειάζεται ίσως λίγη προσοχή στην κατηφόρα, αλλά στο βουνό πάντα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Μόλις πάρουμε λίγο ύψος αντικρίζουμε μία καταπληκτική άποψη της λίμνης και επιτέλους τον πασίγνωστο καταρράκτη. Από ψηλά ο καταρράκτης είναι πολύ εντυπωσιακός. Αφού από καθήκον φωτογραφίζουμε τον καταρράκτη από το κλασσικό σημείο, συνεχίζουμε. Σε λίγο βλέπουμε την δεύτερη βάθρα και τον καταρράκτη της που δεν είναι ψηλός. Τα βράχια κάτω από τον καταρράκτη είναι κατακόρυφα και τα νερά που έρχονται από την τρίτη βάθρα πέφτουν στην λίμνη χωρίς να περνάνε κοντά από βράχια. Με λίγα λόγια ο καταρράκτης σου δίνει την δυνατότητα να πας από την τρίτη στη δεύτερη βάθρα με μία εντυπωσιακή βουτιά.

Τα βράχια γύρο και πάνω από την λίμνη είναι απότομα και ούτε σκέψη υπάρχει να συνεχίσουμε από το σημείο αυτό για την τρίτη βάθρα. Φυσικά ο Κλάους είχε βρεί παράπλευρη διαδρομή. Ο Κλάους πολλά χρόνια περνάει τις διακοπές του στη Σαμοθράκη. Επειδή ήξερα ότι έκανε κάτι αποκοτιές τον ρώτησα αν το μονοπάτι που θα παίρναμε ήταν ασφαλές. Δεν έχει κανένα πρόβλημα μου απάντησε. Σε δύο τρεις μέρες ξεκινήσαμε για την τρίτη βάθρα. Αφού  περάσαμε το ρέμα του Φονιά πήραμε ένα χωματόδρομο προς το βουνό και σε λίγο σταματήσαμε σε ένα πλάτωμα. Από εκεί άρχιζε το μονοπάτι που ήταν πολύ άνετο και ομαλό. Σε μερικά σημεία ήταν πετρόκτιστο. Σιγά σιγά παίρναμε ύψος και σε λίγο στο βάθος της χαράδρας φάνηκαν τα νερά του ρέματος του Φονιά. Το μονοπάτι τώρα ήταν πολύ στενό, αλλά καμία ανησυχία. Απροειδοποίητα αλλά όχι απροετοίμαστοι φτάσαμε στο σημείο της Κρίσης. Το μισό μονοπάτι είχε πέσει και έπρεπε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα η ένα μικρό πήδημα  πάνω από το χάος. Προφανώς το εγχείρημα στέφθηκε από επιτυχία.

Όταν έφτασα στο νερό ο Κλάους κολυμπούσε ήδη.  Τον ακολούθησα και πίσω από ένα τεράστιο βράχο ήταν κρυμμένος ο καταρράκτης. Ήταν πράγματι εντυπωσιακός. Εκεί που τέλειωνε η βάθρα υπήρχαν ωραιότατα επίπεδα βράχια τα οποία μπορούσες με ευκολία να τα κατέβης αν είχες αποφασίσει ότι θα κάνεις τη βουτιά για την δεύτερη βάθρα. Το αυτοκίνητο μας περίμενε όμως στο πλάτωμα.

 

Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος.

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ