Η Σαμοθράκη έχει μία και μοναδική παραλία με άμμο την Παχειά Άμμο. Μετά την Παχειά Άμμο υπάρχει μία ακόμα παραλία, η παραλία του Βάτου, όπου μπορεί να πάει κάποιος από μονοπάτι που ξεκινάει από την Παχειά Άμμο η με καραβάκι που έρχεται από την Καμαριώτισσα.  Μέσα στο κατακαλόκαιρο, το μονοπάτι ούτε το συζητήσαμε. Έτσι μόνη επιλογή ήταν το καραβάκι. Ναι αλλά γιατί μαζί με τον Μίκαελ, τον φίλο του Κλάους αποφασίσαμε να πάμε στην παραλία του Βάτου. Γιατί εκεί τελειώνει το φαράγγι του Βάτου και ήταν μία ευκαιρία να το περπατήσουμε, όσο πήγαινε. Φτάσαμε στην παραλία του Βάτου, αλλά ο καπετάνιος μας ανακοίνωσε ότι το καραβάκι σε δύο ώρες θα αναχωρούσε.

 

Δεν ξέραμε τίποτα για την διαδρομή, δεν ρωτήσαμε και τον Κλάους, οπότε ξεκινήσαμε ακολουθώντας απλά το νερό που έτρεχε. Φυσικά, σύμφωνα με το "όρντινο" του καπετάνιου το χρονικό όριο ήταν μία ώρα πορείας ανάντι στο ρέμα, ώστε να μην χρειαστεί μετά να ψάχνουμε υποχρεωτικά για το  μονοπάτι. Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να προχωράμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Το τοπίο ήταν συμπαθητικό και το νερό λόγω του καλοκαιριού ήταν λίγο και δεν μας δημιουργούσε προβλήματα. Όπου χρειαζότανε ισιώναμε την διαδρομή περνώντας μέσα από το νερό.

 

Τελικά η φύση η η τύχη που περίπου είναι το ίδιο έδωσε τη λύση. Στο βάθος φάνηκε ένας καταρράκτης. Σε λίγα λεπτά φτάσαμε. Δε ήταν ψηλός, πέντε-έξη μέτρα. Η βάθρα στα πόδια του τον ομόρφαινε. Ήταν προφανές ότι δεν μπορούσαμε να ανέβουμε τον καταρράκτη. Ίσα που πατήσαμε σε μία προεξοχή του βράχου για τις απαραίτητες βουτιές. Στην επιστροφή πηγαίναμε χαλαρά. Το καραβάκι το προλαβαίναμε άνετα.

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ
Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος