Στη Σαμοθράκη η άσφαλτος ακολουθεί τα τρία τέταρτα, ίσως και παραπάνω, της ακτογραμμής του νησιού. Η άσφαλτος από τη μία πλευρά σταματάει στην Παχειά Άμμο και από την άλλη στη παραλία Κήποι. Το ενδιάμεσο τμήμα μόνο με το καραβάκι μπορεί να το απολαύσουμε, οπτικά τουλάχιστον. Από το ψηλότερο σημείο της ακτής τρέχει ο καταρράκτης Κρεμαστός. Το ύψος του πάνω από 150 μέτρα. Είναι ενδεικτικό ότι κατά την κάθοδο του καταρράκτη με τεχνική canyoning, ένα σχοινί δεν μπορεί να καλύψει το ύψος του καταρράκτη και χρησιμοποιείται και δεύτερο με αποτέλεσμα να πρέπει να γίνει αλλαγή σχοινιού στη μέση του γκρεμού. Ακόμα και η πρόσβαση στον καταρράκτη είναι δύσκολη. Ο καταρράκτης δεν είχε πολλά νερά, ήταν και καλοκαίρι. Το θέαμα ήταν όμως εντυπωσιακό να βλέπεις, από το καραβάκι, το νερό να κατρακυλάει στο κατακόρυφο γκρεμό και να πέφτει τελικά στη θάλασσα δίπλα σου.

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ
Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Η Σαμοθράκη έχει μία και μοναδική παραλία με άμμο την Παχειά Άμμο. Μετά την Παχειά Άμμο υπάρχει μία ακόμα παραλία, η παραλία του Βάτου, όπου μπορεί να πάει κάποιος από μονοπάτι που ξεκινάει από την Παχειά Άμμο η με καραβάκι που έρχεται από την Καμαριώτισσα.  Μέσα στο κατακαλόκαιρο, το μονοπάτι ούτε το συζητήσαμε. Έτσι μόνη επιλογή ήταν το καραβάκι. Ναι αλλά γιατί μαζί με τον Μίκαελ, τον φίλο του Κλάους αποφασίσαμε να πάμε στην παραλία του Βάτου. Γιατί εκεί τελειώνει το φαράγγι του Βάτου και ήταν μία ευκαιρία να το περπατήσουμε, όσο πήγαινε. Φτάσαμε στην παραλία του Βάτου, αλλά ο καπετάνιος μας ανακοίνωσε ότι το καραβάκι σε δύο ώρες θα αναχωρούσε.

 

Η γριά Βάθρα είναι κοντά στα Θέρμα, λίγα λεπτά με τα πόδια από την άκρη του χωριού. Πριν φτάσουμε παίρνουμε μια πρόγευση. Η απορροή των νερών περνάει από κάτι όμορφα βράχια. Σε λίγο όμως τα ψέματα τελειώνουν. Μπροστά μας υπάρχει μία λιμνούλα που περνάει ανάμεσα σε απότομα βράχια τα οποία δεν μπορείς να παρακάμψεις. Όσοι πιστοί προσέλθετε με μαγιό. Αμέσως μετά όμως φτάνουμε σε Level B διάσχιση. Το νερό δεν πέφτει από ψηλά, δεν υπάρχουν όμως πιασίματα για να σκαρφαλώσεις. Η φύση όμως συνήθως βοηθάει τον άνθρωπο. Ένα δένδρο έχει φυτρώσει μέσα στα βράχια. Εύκολα βρίσκεσαι σε ασφαλές σημείο πίσω από το δένδρο. Μετά το έργο το έχουμε ξαναδεί.  Ένα μεγάλο βήμα η ένα μικρό πήδημα και βρίσκεσαι απέναντι.

Oι καταρράκτες του Φονιά είναι μετά τα Θέρμα. Tο ρέμα του Φονιά σχηματίζει ένα ήσυχο ποταμάκι που καταλήγει στη θάλασσα περνώντας κάτω από την άσφαλτο. Όταν φτάσετε εκεί θα το καταλάβετε από τον κόσμο και τα αυτοκίνητα. Ακολουθείτε την όχθη δίπλα στο ποτάμι. Η πορεία είναι πολύ ευχάριστη και πολύ εύκολη. Περπατάμε στη σκιά κάτω από τα πλατάνια και δίπλα στο νερό.

Σε λίγη ώρα αρχίζουμε να περπατάμε πάνω σε βράχια. Η πρώτη βάθρα είναι κοντά. Αλλά φτάνουμε στο νερό και η βάθρα αόρατη. Παρατηρούμε ότι τας βράχια μπροστά μας σχηματίζουν ένα S. Για σιγουριά ρωτάμε. Ναι, η λίμνη με τον καταρράκτη είναι πίσω από τα βράχια. Εμπρός λοιπόν για το πρώτο μπάνιο της ημέρας. Η λιμνούλα έχει μια ήρεμη ομορφιά. Ακόμα και ο καταρράκτης στο βάθος δεν μας φέρνει στο μυαλό την ονομασία του ρέματος. Όπως δεν μας θυμίζει ούτε την κλασσική φωτογραφία από τις αφίσες που διαφημίζουν τις ομορφιές του νησιού. Μήπως είναι στην δεύτερη βάθρα; Θα δούμε.