Σύμφωνα  με την μυθολογία η Στύγα ήταν κόρη του Ωκεανού και της Θέτιδος. Όπως γράφει ο Ησίοδος η Στύγα κατοικούσε μακριά από τους άλλους Θεούς και το παλάτι της ήταν κτισμένο σε πελώρια βράχια από τα οποία έτρεχε νερό. Σύμφωνα με τον Όμηρο τα νερά από το παλάτι της Στύγας σχημάτιζαν ποτάμι το οποίο έφτανε μέχρι τον Άδη. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι η Στύγα είναι ποτάμι του κάτω κόσμου ενώ ο Αχέρων, ο Κωκυτός και ο Πυριφλεγέθων είναι ποτάμια του πάνω κόσμου.

Στο τεύχος 214, Μάρτιος- Απρίλιος 2012 του περιοδικού  ΚΟΡΦΕΣ του Ε.Ο.Σ. ΑΧΑΡΝΩΝ, δημοσιεύθηκε  η περιγραφή της παγοαναρρίχησης στον καταρράκτη Κάκαβο στον Ερύμανθο, που έγινε την 19-1-2012 από τους Βάνια Μαυρόπουλο,  Γιώργο Μάλαμα και Ervin Witowschi.

Επειδή με ενδιαφέρουν οι καταρράκτες και τον συγκεκριμένο ούτε τον ήξερα, μόλις έφτιαξε κάπως ο καιρός πήγα να τον δώ, πως είναι μετά το λιώσιμο του πάγου. Η αρχή της πορείας είναι 500 περίπου μέτρα πριν η μετά το χωριό Σπαρτιά, ανάλογα αν θα πάτε από το χωριό Ερυμάνθεια η από το χωριό Αλεποχώρι.

Πως προέκυψαν οι καταρράκτες στο Κακό Λαγκάδι. Προσπαθώντας να πάω στον καταρράκτη Κάκαβο, στην δεύτερη διασταύρωση αντί να πάω ευθεία έστριψα δεξιά. Αριστερά, όχι πολύ ψηλά από τον χωματόδρομο φαινόταν η συνέχεια της κορυφογραμμής του Προφήτη Ηλία. Παράλληλα κάτω υπήρχε μία ωραιότατη θέα προς τα τοπία στις υπώρειες του Ερύμανθου και η διαδρομή ήταν ενδιαφέρουσα, μέσα στα έλατα. Ελπίζοντας ότι ο δρόμος κάποια στιγμή θα στρίψει αριστερά και θα αρχίσει να ανεβαίνει συνέχισα την πεζοπορία. Και ω του θαύματος φτάνω σε διχάλα, όπου φυσικά πάω αριστερά. Το ανησυχητικό όμως ήταν ότι ο δρόμος δεν ανηφόριζε αρκετά. Και μετά ήλθε το τέλος, του δρόμου. Αλλά τελείως τέλος. Ένα ωραίο λιβάδι στη νοητή συνέχεια του δρόμου και μερικές κατσίκες που έβοσκαν αμέριμνες δεν μπορούν να σε παρηγορήσουν για τον Κάκαβο που χάνεις. Ξαφνικά από το πουθενά εμφανίστηκε ο βοσκός ο οποίος έκανε την μεγάλη ανατροπή. Όπως μιλάγαμε για τον καταρράκτη και τα ρέματα μου λέει «Λίγο πιο πέρα έχει ένα ρέμα. Έλα να το δείς». Άντε, λέω μέσα μου, από τα ψηλά στα χαμηλά, κυριολεκτικά. Παίρνουμε λοιπόν ένα μονοπάτι μέσα στα έλατα και σε πέντε δέκα λεπτά φτάνουμε σε ένα καταρράκτη!!!. Δεν ήταν βέβαια το θαύμα της φύσης αλλά ήταν ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ.

Ο Τεθρέας πηγάζει κάτω από το διάσελο του Ερύμανθου, περνάει από το Αλεποχώρι και συνεχίζει μέχρι να βρεί τον Πείρο που πηγάζει από τα Λακκώματα. Όσο ανεβαίνουμε για την ερειπωμένη Μονη Ταξιαρχών μας συνοδεύει από αριστερά σε όλη την διαδρομή. Εν τούτοις δεν διακρίναμε κάτι ενδιαφέρον που αξίζει να το ψάξεις από κοντά. Φθάνοντας στη Μονή, φαίνεται ένα μεγάλο ευθύγραμμο τμήμα του Τεθρέα και στο τέλος του ένας καταρράκτης. Η απόσταση μας φάνηκε μακρινή, είχαμε και άλλο πρόγραμμα, αρκεστήκαμε σε μία φωτογραφία την οποία και μεγεθύναμε.

Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ

Πηγαίνοντας οδικώς προς το Αλεποχώρι που είναι στους πρόποδες του Ερύμανθου, μπροστά και αριστερά βλέπεις το βουνό. Στην αρχή, όσο είσαι μακριά, δεν μπορείς να διακρίνεις λεπτομέρειες και απλά εντυπωσιάζεσαι από τον όγκο του βουνού. Όταν πλησιάσεις, ο δρόμος ανεβοκατεβαίνει τις πτυχώσεις του εδάφους που σου κρύβουν τον προορισμό σου. Ώσπου ξαφνικά, αφού περάσεις από ένα στένωμα ανάμεσα σε κατακόρυφα βράχια και το ποτάμι, απέναντι σου βλέπεις μία πανύψηλη ορθοπλαγιά με την μακριά κορυφογραμμή να είναι σχεδόν οριζόντια. Αν πας αρχές της άνοιξης και έχεις την τύχη ο καιρός να είναι πραγματικά ανοιξιάτικος, το θέαμα είναι μαγευτικό. Το βουνό είναι ακριβώς από πάνω σου, νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι θα το αγγίξεις. Η κορυφογραμμή είναι σκεπασμένη από χιόνια τα οποία κατεβαίνουν αρκετά χαμηλά. Ξέρεις ότι κάπου απέναντι σου είναι η Μονή Ταξιαρχών και οι καταρράκτες.

Ο Γκρεμιστός είναι από τη μεριά της Τσαπουρνιάς. Μετά το Μίχα και πριν φτάσουμε στην Τσαπουρνιά φεύγει αριστερά απάνω χωματόδρομος. Δεν έχει μεγάλα προβλήματα αλλά ένα συμβατικό αυτοκίνητο καλλίτερα να τον αποφύγει. Άλλωστε μέχρι τον καταρράκτη η απόσταση είναι περίπου 3,5 χμ και μπορεί εύκολα να πάει κάποιος με τα πόδια. Ολόκληρη η διαδρομή είναι μέσα στα έλατα. Από ένα σημείο, μετά το οποίο ο δρόμος κατηφορίζει, μπορούμε να διακρίνουμε μέσα στα έλατα τον Γκρεμιστό. Το οπτικό πεδίο κλείνει ένας ορεινός όγκος και στη αριστερή άκρη του είναι ο καταρράκτης. Έστω και αν έχουμε πάει με αυτοκίνητο, αξίζει το τελευταίο αυτό τμήμα να το κάνουμε με τα πόδια.

Πηγαίνοντας από Καλάβρυτα στην Χαλανδρίτσα περνάμε από το χωριό Καταρράκτης. Από την άκρη του μικρού πάρκου μπορούμε να δούμε τον καταρράκτη. Τίποτα το καταπληκτικό.

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ

Φτάνουμε στην Άνω Βλασία και από την κεντρική πλατεία φεύγει άσφαλτος δεξιά και κάτω. Σε λίγο γίνεται χωματόδρομος και στην πρώτη διασταύρωση πάμε αριστερά και μετά δεξιά. Δεν υπάρχει σχετική πινακίδα, αλλά όταν θα φτάσουμε κοντά στον καταρράκτη θα το καταλάβουμε. Ο δρόμος στενεύει, αριστερά υψώνεται ένας τεράστιος βράχος και κάτω δεξιά μεγάλα και πολλά δένδρα δημιουργούν ένα ωραιότατο τοπίο. Αν  δεν το καταλάβαμε έγκαιρα, προχωράμε, παρκάρουμε μετά το στένωμα και γυρίζουμε πίσω. Πηγαίνοντας με τα πόδια βρίσκουμε εύκολα με πιο τρόπο θα κατέβουμε στο ποτάμι. Ο Σελινούντας έχει πηγές και στο Καλλιφώνι και στον Ερύμανθο, οπότε φτάνοντας στην Άνω Βλασία εχει αρκετό νερό.