Πρόσφατα, ταξιδεύοντας με το ΚΤΕΛ από Αθήνα για Πάτρα, λίγο πριν τον Ψαθόπυργο και την Ροδινή, χαζεύοντας από το παράθυρο βλέπω ένα πανύψηλο καταρράκτη. Αν και τον είδα μόνο για μερικά δευτερόλεπτα εντυπωσιάστηκα από το ύψος του. Πρέπει να είναι τουλάχιστον εξήντα εβδομήντα μέτρα και λόγω της εποχής, τέλος του χειμώνα, είχε πολύ νερό. Αν και δεν είχα τον κατάλληλο εξοπλισμό την επόμενη ημέρα πήγα στον καταρράκτη.

Η πρόσβαση με αυτοκίνητο γίνεται από ένα σημείο όπου γίνονται έργα για την νέα οδό Κόρινθος-Πάτρα. Τα χώματα και τα μπάζα είναι εμφανή, αλλά προφανώς πρέπει να μην τρέχουμε και χάσουμε την είσοδο. Το νερό του καταρράκτη τρέχει στο αριστερό μέρος όπως κοιτάμε τον καταρράκτη και από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις η πορεία δεν θα είναι εύκολη. Το παντελόνι που φοράω κάνει την πορεία πιο δύσκολη γιατί δεν μπορώ να μπω στο νερό εάν χρειαστεί. Ευτυχώς το νερό δεν διασχίζει φαράγγι, αλλά υπάρχει δυνατότητα να περπατάς στις όχθες, πότε αριστερά πότε δεξιά από το νερό. Οι όχθες είναι δύσβατες αλλά πότε εύκολα πότε δύσκολα περνάω από τα βράχια. Η επιλογή κάθε φορά του πιο κατάλληλου σημείου για να περάσεις είναι μία πνευματική άσκηση.

 

Το τοπίο είναι ενδιαφέρον και αλλάζει συνέχεια. Μικρά καταρρακτάκια ομορφαίνουν την πορεία. Ο Καταρράκτης όμως είναι πιο μακριά από ότι υπολόγιζα. Μετά από κάθε στροφή του ρέματος έβλεπα την επόμενη στροφή, ώσπου ο καταρράκτης φάνηκε, αλλά αρκετά μακριά. Μας έλεγε με τον τρόπο αυτό ότι για να με πλησιάσεις πρέπει να προσπαθήσεις κι άλλο. Σε λίγο ένας καταρράκτης περίπου έξη επτά μέτρα. επιβεβαίωνε τα παραπάνω. Ευτυχώς  υπήρχε δυνατότητα παράκαμψης από την απέναντι όχθη. Εδώ όμως άρχιζαν τα δύσκολα. Πρώτα έπρεπε να γίνει μια αναρρίχηση 4ου βαθμού ύψους 2 1/2. μέτρων. Το κατάφερα. Μετά έπρεπε να περάσω μία μικρή σάρα και να βρεθώ πίσω από την ασφάλεια ενός δένδρου. Δεν είχα ξεκινήσει για τόσο δύσκολα και δεν είχα την απαραίτητη ψυχολογία. Έτσι γύρισα πίσω χωρίς να φτάσω στην βάση του καταρράκτη που υπολογίζω, δεν τον έβλεπα από εκεί που ήμουνα, ότι ήταν πολύ κοντά. Άλλωστε είναι καλό να έχεις ένα κίνητρο, για να ξαναπάς.

Η επιστροφή είχε μερικές δυσκολίες, γιατί αλλιώς βλέπεις το τοπίο από πάνω, με αποτέλεσμα πολλές φορές να περνάω από διαφορετικά σημεία. Σε αποζημιώνει όμως η θάλασσα όπως φαίνεται ανάμεσα στα βράχια και στα δένδρα.

Η διαδρομή, με κανονικό ρυθμό, ήταν μία ώρα μέχρι εκεί που έφτασα.

Επειδή προς το παρόν μόνο με αυτοκίνητο μπορείς να πας, στην επιστροφή προς Πάτρα, για να μην φτάσεις μέχρι το Αίγιο, πρέπει να κάνεις μία επικίνδυνη αναστροφή.

Η δεύτερη προσπάθεια να φτάσουμε κάτω από τον καταρράκτη έγινε με τον φίλο Χρήστο Παναγιώτου. Η αρχή της διαδρομής περιγράφεται πιο πάνω. Όταν φτάσαμε στο δύσκολο σημείο, με περίμενε μία έκπληξη. Το τοπίο, αριστερά από τον μικρό καταρράκτη είχε αλλάξει. To τμήμα που είχα σκαρφαλώσει είχε καταρρεύσει, ίσως από τις καταρρακτώδεις βροχές που είχαν γίνει πρόσφατα.

Ο Χρήστος που ήταν μπροστά ανέβηκε εύκολα το σαθρό κομμάτι. Μετά έπρεπε να περάσουμε ένα ανηφορικό κομμάτι με χαλικάκι και πέτρες ενώ ακριβώς δίπλα, περίπου επτά οκτώ μέτρα πιο κάτω έτρεχαν τα νερά του κατρρακτη. Ο Χρήστος, πάντα μπροστά, ανέβηκε και το τμήμα αυτό και ασφάλισε ένα σχοινί, που χρησίμευσε απλά σαν ασφάλεια, κυρίως στο κατέβασμα.

Με τον τρόπο αυτό παρακάμψαμε τον μικρό καταρράκτη στα δεξιά μας και φτάσαμε σε πολύ ομαλό τοπίο. Όπως είχα υπολογίσει, ο Καταρράκτης ήταν ακριβώς από πάνω μας. Από τη δεξιά μεριά φτάνεις εύκολα στην λιμνούλα κάτω από τον καταρράκτη. Τα νερά ήταν περισσότερα από την άλλη φορά και όπως έπεφταν από πολύ ψηλά ήταν πολύ εντυπωσιακά. Κάτω από τον καταρράκτη καθίσαμε αρκετή ώρα απολαμβάνοντας την ομορφιά της ελληνικής φύσης.

Επειδή δεν ξέραμε το όνομα του καταρράκτη ρωτήσαμε μία γυναίκα που συναντήσαμε κοντά στην  είσοδο του ρέματος. Μας είπε ότι δεν ξέρει το όνομα του καταρράκτη αλλά ότι η περιοχή λέγεται Κουτσοπούλες και έτσι δώσαμε στον καταρράκτη αυτό το όνομα. Αν κάποιος γνωρίζει κάτι περισσότερο παρακαλούμε να μας ενημερώσει.

Ακριβώς στο σημείο που μπαίνουμε στο ρέμα θα κατασκευαστεί ο νέος αυτοκινητόδρομος και το σημερινό σημείου εισόδου προφανώς δεν θα είναι προσβάσιμο. Ενδεχομένως μπορεί να υπάρξει η δυνατότητα να δημιουργηθεί, με κόψιμο θάμνων και διαμόρφωση του τοπίου, πρόσβαση από άλλο σημείο. Αυτό όμως μπορεί να μην είναι εφικτό, γιαυτό όσοι πιστοί προσέλθετε την άνοιξη του 2013, επειδή κατά πάσα πιθανότητα μέχρι τότε τα έργα κατασκευής του νέου αυτοκινητόδρομου δεν θα έχουν προχωρήσει και η σημερινή είσοδος στο ρέμα θα υπάρχει ακόμα.

Οι παραπάνω δύο εξορμήσεις στον καταρράκτη έγιναν την άνοιξη του 2012.

 

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ

Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος