Ο Σελινούντας συγκαταλέγεται στα μεγάλα σε μήκος ποτάμια της βόρειας Πελοποννήσου. Πηγάζει από τον Ερύμανθο στην περιοχή της Βλασίας και χύνεται στον Κορινθιακό κόλπο κοντά στο Αίγιο, διανύοντας μήκος πολλών χιλιομέτρων. Το κεντρικό του τμήμα αποτελεί το φυσικό δυτικό όριο του όρους Κλωκός. Το όνομα Σελινούντας απαντάται και σε άλλα ποτάμια του αρχαίου κόσμου. Σελινούς λέγεται ο ποταμός της Σικελίας δίπλα στην ομώνυμη ελληνική αποικία των Δωριέων. Με το ίδιο όνομα απαντώνται ποτάμια στη Μικρά Ασία, την Εύβοια και την Ηλεία. Ο Σελινούς κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν ποτάμιος θεός, ο οποίος οτα νομίσματα εμφανιζόταν μαζί με ένα φύλλο σέλινου.

Η πορεία της κοίτης του ποταμού είναι αρκετά οριζόντια (400μ. υψομετρική για πάνω από 20 χλμ. μήκος). Για ένα τμήμα 14 χλμ. προσφέρεται για κατάβαση με καγιάκ κάποιες εποχές του χρόνου, ενώ από το τέλος της άνοιξης μέχρι το φθινόπωρο είναι εφικτή η διάσχιση του πεζοπορικά (river trekking). Κατεβαίνοντας τον Σελινούντα, συναντάμε στο ύψος του χωριού Άνω Μαυρίκι μία γραμμή από διαδοχικούς καταρράκτες που πέφτουν από την ορθοπλαγιά των παρειών του Κλωκού στην κοίτη του ποταμού. Είναι η απόληξη του φαραγγιού Τρανό Λαγκάδι.

Από την άνοιξη του 2007, ο Μιχάλης Κότταρης, καλός γνώστης της περιοχής, μάς είχε προτείνει να εξερευνήσουμε το φαράγγι. Το ίδιο φθινόπωρο λοιπόν, ομάδα μελών του ΠΟΑ οργανώθηκε για την πρώτη κατάβαση του φαραγγιού. Στη μικρή αρχικά ομάδα προστέθηκαν και άλλοι φίλοι του συλλόγου που ασχολούνται με το canyoning κι έτσι η ομάδα έφτασε τα 10 άτομα.

Οι καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού του 2007 κατέκαψαν μεγάλο μέρος των δασών της Αχαΐας, μεταξύ των οποίων και του Κλωκού. Η είσοδος στο φαράγγι γίνεται από το Άνω Μαυρίκι, που είναι χτισμένο στις παρυφές του βουνού, χαμηλά μέσα στο Τρανό Λαγκάδι, εκεί που κάποτε ήταν πυκνό δάσος. Φτάνοντας νύχτα στο χωριό, συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν εγκαταλειμμένο και κάποια σπίτια φαίνονταν καμμένα. Κοιμηθήκαμε σενα πλάτωμα και το πρωί αντικρίσαμε την πραγματικότητα. Το χωριό ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά καμμένο, όπως και το γύρω δάσος. Βρισκόμενοι μέσα στο εφιαλτικό τοπίο που είχε δημιουργήσει η πυρκαγιά μόλις πριν δύο μήνες, η πρώτη μας σκέψη ήταν να εγκαταλείψουμε το εγχείρημα και να γυρίσουμε πίσω. Η όποια δραστηριότητα έχει σχέση με τη φύση, όταν γίνεται σε ένα τόπο κατεστραμμένο και μάλιστα πρόσφατα, εμπεριέχει μια αντίφαση από ηθική άποψη.

Παρόλα αυτά, κρίνοντας τα πράγματα με καθαρή λογική, αποφασίσαμε με βαριά καρδιά να συνεχίσουμε. Αφήνοντας τις καμένες πλαγιές και μπαίνοντας στο λαγκάδι, διαπιστώσαμε με χαρά ότι το πλατανόδασος που περιβάλλει την κοίτη του φαραγγιού ήταν σχεδόν ανέπαφο. Η χαμηλή θέση και το είδος των δέντρων τα είχαν προστατεύσει από τη φωτιά. Η κατάβασή μας διάρκεσε σχεδόν 10 ώρες λόγω της τοποθέτησης ασφαλειών. Μετά την έξοδο στον Σελινούντα η επιστροφή έγινε υποχρεωτικά με μια δίωρη πορεία μέσα στο νερό μέχρι τη Μονή Ταξιαρχών.

Περιγραφή πρόσβασης στο φαράγγι

Για την είσοδο, βγαίνουμε από την εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών στο 175° χλμ. και περνάμε κάτω από την εθνική προς Κάτω Μαυρίκι. Συνεχίζουμε για 22 χλμ. από την εθνική και συναντάμε δεξιά μας διασταύρωση που οδηγεί στο Άνω Μαυρίκι, στο οποίο φτάνουμε με κατηφορικό χωματόδρομο 5 χλμ. Κάτω από το χωριό ξεκινάει το φαράγγι. Τα αυτοκίνητα της εξόδου τα αφήνουμε στη μονή Ταξιαρχών. Την προσεγγίζουμε από το Αίγιο (απόσταση 12 χλμ.).

Περιγραφή του φαραγγιού

Το φαράγγι έχει μήκος 1500μ. και υψομετρική διαφορά 600μ. Συνολικά έχει 24 καταβάσεις. Στο πρώτο τμήμα του κινείται μέσα στο πλατανόδασος και έχει μικρές και σχετικά αραιές καταβάσεις. Στη συνέχεια όμως το φαράγγι μάς αποζημιώνει. Γίνεται στενότερο και πολύ πιο κάθετο. Οι καταβάσεις είναι συνεχείς και όλο και μεγαλύτερες, ενώ φαίνονται οι πλαγιές του απέναντι βουνού και, από ένα σημείο και μετά, χαμηλά στο βάθος ο Σελινούντας. Στο τέλος έχουμε 7 διαδοχικές καταβάσεις ύψους από 20 έως 55μ. Το φαράγγι είναι σχετικά τεχνικό, με αρκετές τραβέρσες πρόσβασης, αλλά όλοι οι καταρράκτες είναι ευθύγραμμοι και απλοί στην κατάβαση. Νερά έχει όλο τον χρόνο. Το πέτρωμα είναι κυρίως ασβεστολιθικό, αλλά σε αρκετά σημεία συναντάμε φλύσχη και ως εκ τούτου πολλά τμήματα του φαραγγιού είναι σαθρά.

Κατά την εξερευνητική κατάβαση τοποθετήθηκαν αλυσίδες σε 10 καταρράκτες και μονές πλακέτες οτους υπόλοιπους. Ο μεγάλος καταρράκτης των 55μ. δεν ασφαλίστηκε λόγω σαθρότητας και έλλειψης χρόνου και παρακάμφθηκε με 3 ραπέλ από την ορθοπλαγιά. Αποτελεί αντικείμενο της επόμενης κατάβασης που θα γίνει για βελτίωση της ασφάλισης.

Μετά την ολοκλήρωση της κατάβασης θα κινηθούμε μέσα στον Σελινούντα με βόρεια κατεύθυνση και, μετά από περίπου 2 ώρες, θα βγούμε δεξιά και θα συναντήσουμε χωματόδρομο που σε 20' μας οδηγεί στη Μονή Ταξιαρχών. Πρέπει όμως να έχουμε εντοπίσει με ακρίβεια το σημείο που θα αφήσουμε το ποτάμι για να μην χαθούμε.

Η κατάβαση του φαραγγιού έγινε στις 7 Οκτωβρίου 2007. Η ασφάλιση έγινε από τους Μάριο Βάινβουρμ, Βασίλη Μαργαρίτη, Νίκο Χαρίτο και Άγγελο Ασσαριωτάκη. Στην κατάβαση συμμετείχαν επίσης οι: Φρατζέσκα Βεντούρη, Μάκης Δαβρής, Μιχάλης Κότταρης, Ηλίας Μιχάλακας, Γιάννης Παπαδόπουλος και Μαρία Τσικοντούρη. Το φαράγγι θεωρούμε ότι είναι επισκέψιμο από Μάρτιο μέχρι Νοέμβριο, εκτιμώντας σε κάθε περίπτωση την ποσότητα των νερών και ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Οι ομάδες που επιχειρούν καταβάσεις φαραγγιών πρέπει να έχουν καλή γνώση των τεχνικών του canyoning και τον κατάλληλο εξοπλισμό. Σε περίπτωση που οποιαδήποτε ομάδα θελήοει να επαναλάβει το φαράγγι πρέπει να έρθει σε επαφή μαζί μας για πληροφορίες σχετικά με την ασφάλιση, διαφορετικά υπάρχει πιθανότητα εγκλωβισμού.

Το κείμενο και οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ του Πεζοπορικού Όμιλου Αθηνών ΠΟΑ τευχος 252 Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2010.

Εάν  θέλουμε να πάμε μόνο στους καταρράκτες,  θα μπούμε στον Σελινούντα, από την Μονή Ταξιαρχών, κοντά στο Αίγιο. Από άνετο μονοπάτι κατεβαίνουμε στο ποτάμι, μπαίνουμε στο νερό και περπατάμε ανάντι.Σε δύο ώρες περίπου θα φτάσουμε στο Τρανό Λαγκάδι με τους καταπληκτικούς καταρράκτες και αν προχωρήσουμε ακόμα μισή ώρα θα φτάσουμε και στον μικρό καταρράκτη. Πηγαίνοντας για τους καταρράκτες σε ένα σημείο το ποτάμι στενεύει. Εάν το νερό είναι πολύ μπορεί να υπάρχει πρόβλημα. Στην περίπτωση αυτή, εκεί που κατεβήκαμε στο ποτάμι περνάμε στην απέναντι όχθη και κάνουμε μία ενδιαφέρουσα παράκαμψη μέχρι τη Μονή Πεπελενίτσας, που φαίνεται ψηλά μπροστά μας. Μετά την Μονή συνεχίζουμε στο μονοπάτι, περνάμε τα Κουνινά, από χωματόδρομο και μονοπάτι κατεβαίνουμε στον Σελινούντα, περπατάμε ανάντι, πότε μέσα στο νερό και πότε από τις όχθες και  φτάνουμε στους καταρράκτες χωρίς κανένα πρόβλημα.Και στις δύο περιπτώσεις επιστρέφουμε μέσα από το ποτάμι. Πρέπει να σημαδέψουμε πολύ καλά το σημείο από το οποίο μπήκαμε στο ποτάμι, γιατί υπάρχει περίπτωση να δυσκολευτούμε να το ξαναβρούμε.

Κείμενο-Φωτογραφίες Καταρρακτών Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες ΤΡΑΝΟ ΛΑΓΚΑΔΙ πατήστε εδώ

Για φωτογραφίες ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΤΑΡΡΑΚΗΣ πατήστε εδώ