Πρόσφατα, ταξιδεύοντας με το ΚΤΕΛ από Αθήνα για Πάτρα, λίγο πριν τον Ψαθόπυργο και την Ροδινή, χαζεύοντας από το παράθυρο βλέπω ένα πανύψηλο καταρράκτη. Αν και τον είδα μόνο για μερικά δευτερόλεπτα εντυπωσιάστηκα από το ύψος του. Πρέπει να είναι τουλάχιστον εξήντα εβδομήντα μέτρα και λόγω της εποχής, τέλος του χειμώνα, είχε πολύ νερό. Αν και δεν είχα τον κατάλληλο εξοπλισμό την επόμενη ημέρα πήγα στον καταρράκτη.

Η πρόσβαση με αυτοκίνητο γίνεται από ένα σημείο όπου γίνονται έργα για την νέα οδό Κόρινθος-Πάτρα. Τα χώματα και τα μπάζα είναι εμφανή, αλλά προφανώς πρέπει να μην τρέχουμε και χάσουμε την είσοδο. Το νερό του καταρράκτη τρέχει στο αριστερό μέρος όπως κοιτάμε τον καταρράκτη και από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις η πορεία δεν θα είναι εύκολη. Το παντελόνι που φοράω κάνει την πορεία πιο δύσκολη γιατί δεν μπορώ να μπω στο νερό εάν χρειαστεί. Ευτυχώς το νερό δεν διασχίζει φαράγγι, αλλά υπάρχει δυνατότητα να περπατάς στις όχθες, πότε αριστερά πότε δεξιά από το νερό. Οι όχθες είναι δύσβατες αλλά πότε εύκολα πότε δύσκολα περνάω από τα βράχια. Η επιλογή κάθε φορά του πιο κατάλληλου σημείου για να περάσεις είναι μία πνευματική άσκηση.

Ο Σελινούντας συγκαταλέγεται στα μεγάλα σε μήκος ποτάμια της βόρειας Πελοποννήσου. Πηγάζει από τον Ερύμανθο στην περιοχή της Βλασίας και χύνεται στον Κορινθιακό κόλπο κοντά στο Αίγιο, διανύοντας μήκος πολλών χιλιομέτρων. Το κεντρικό του τμήμα αποτελεί το φυσικό δυτικό όριο του όρους Κλωκός. Το όνομα Σελινούντας απαντάται και σε άλλα ποτάμια του αρχαίου κόσμου. Σελινούς λέγεται ο ποταμός της Σικελίας δίπλα στην ομώνυμη ελληνική αποικία των Δωριέων. Με το ίδιο όνομα απαντώνται ποτάμια στη Μικρά Ασία, την Εύβοια και την Ηλεία. Ο Σελινούς κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν ποτάμιος θεός, ο οποίος οτα νομίσματα εμφανιζόταν μαζί με ένα φύλλο σέλινου.

Η πορεία της κοίτης του ποταμού είναι αρκετά οριζόντια (400μ. υψομετρική για πάνω από 20 χλμ. μήκος). Για ένα τμήμα 14 χλμ. προσφέρεται για κατάβαση με καγιάκ κάποιες εποχές του χρόνου, ενώ από το τέλος της άνοιξης μέχρι το φθινόπωρο είναι εφικτή η διάσχιση του πεζοπορικά (river trekking). Κατεβαίνοντας τον Σελινούντα, συναντάμε στο ύψος του χωριού Άνω Μαυρίκι μία γραμμή από διαδοχικούς καταρράκτες που πέφτουν από την ορθοπλαγιά των παρειών του Κλωκού στην κοίτη του ποταμού. Είναι η απόληξη του φαραγγιού Τρανό Λαγκάδι.

Από την άνοιξη του 2007, ο Μιχάλης Κότταρης, καλός γνώστης της περιοχής, μάς είχε προτείνει να εξερευνήσουμε το φαράγγι. Το ίδιο φθινόπωρο λοιπόν, ομάδα μελών του ΠΟΑ οργανώθηκε για την πρώτη κατάβαση του φαραγγιού. Στη μικρή αρχικά ομάδα προστέθηκαν και άλλοι φίλοι του συλλόγου που ασχολούνται με το canyoning κι έτσι η ομάδα έφτασε τα 10 άτομα.

Σύμφωνα  με την μυθολογία η Στύγα ήταν κόρη του Ωκεανού και της Θέτιδος. Όπως γράφει ο Ησίοδος η Στύγα κατοικούσε μακριά από τους άλλους Θεούς και το παλάτι της ήταν κτισμένο σε πελώρια βράχια από τα οποία έτρεχε νερό. Σύμφωνα με τον Όμηρο τα νερά από το παλάτι της Στύγας σχημάτιζαν ποτάμι το οποίο έφτανε μέχρι τον Άδη. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι η Στύγα είναι ποτάμι του κάτω κόσμου ενώ ο Αχέρων, ο Κωκυτός και ο Πυριφλεγέθων είναι ποτάμια του πάνω κόσμου.