Ο σίγουρος τρόπος να βρούμε τον καταρράκτη Λούλουγκα είναι να πάρουμε από τη Σίταινα το παλιό μονοπάτι Σίταινα-Πλάτανος , Λίγο μετά το αφήnουμε για να πάρουμε εμφανές και έντονα κατηφορικό μονοπάτι. Όταν, μετά μία ώρα περίπου, φτάσουμε σε επίπεδο πεδίο και πριν μπούμε στο φαράγγι της Ζαρμπάνιτσας, πρέπει να ψάξουμε για τον Λούλουγκα, που είναι περίπου είκοσι τριάντα μέτρα δεξιά και πίσω. Ακολουθώντας το νερό   φτάνουμε εύκολα μέχρι τον καταρράκτη. Απογοήτευση. Από τον ονομαστό Λούλουγκα, μόνο ένα τμήμα του γύρο στα δέκα δώδεκα μέτρα είναι ορατό. ενώ δεν μπορούμε να δούμε ολόκληρο τον καταρράκτη που είναι χωμένος μέσα στα βράχια. Αφήνουμε λοιπόν τον Λούλουγκα και συνεχίζοντας την πορεία φτάνουμε σχεδόν αμέσως στο φαράγγι της Ζαρμπάνιτσας.
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ

ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ  ΛΕΠΙΔΑΣ  ΚΑΣΤΡΟ ΩΡΙΑΣ
Ο Πάρνωνας η Μαλεβός, ψηλότερη κορυφή Μεγάλη Τούρλα 1936 μ., ευρίσκεται στην ανατολική Πελοπόννησο απέναντι από τον Ταϋγετο. Η ονομασία Πάρνωνας είναι πανάρχαια συγγενεύει με τα ονόματα των βουνών Παρνασσός και Πάρνηθα και σημαίνει «κορυφή που λάμπει». Στον Πάρνωνα υπάρχουν πολλά μοναστήρια, γιαυτό λεγότανε και Άγιο ‘Ορος της Πελοποννήσου. Κοντά στο χωριό Άγιος Πέτρος υπάρχει ένα από αυτά, η Μονή Μαλεβής, αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Ανατολικά της Μονής υπάρχει ένα γυμνό από βλάστηση οροπέδιο, ο Ξερόκαμπος, η σύμφωνα με τους ντόπιους το Ξηροκάμπι, τα νερά του οποίου σχηματίζουν το ρέμα της Λεπίδας.
Το ρέμα πηγάζει στη Βορειοανατολική άκρη του οροπέδιου, διασχίζει την ανατολική πλευρά του από βορρά προς νότο και στη Νοτιοανατολική άκρη του οροπέδιου βρίσκει διέξοδο, πέφτει από ψηλά και σχηματίζει τους καταρράκτες της Λεπίδας. Το ρέμα συνεχίζει μετά τον δεύτερο καταρράκτη σαν ρέμα Σπηλιάς και μετά το χωριό Πλάτανος σαν ρέμα Σπηλιάκια. (ΑΤΛΑΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ (ANAVASI DIGITAL) Eπιμέλεια Tοπωνυμικού Νίκος Νέζης). Στο συγκεκριμένο κείμενο για να κρατήσουμε την επαφή με τους καταρράκτες της Λεπίδας θεωρούμε ότι το ρέμα Λεπίδας φτάνει λίγο πριν την γέφυρα για το χωριό Πλάτανος. Άλλωστε σε πιο ακριβώς σημείο το ίδιο ρέμα αλλάζει όνομα είναι αντικειμενικά δύσκολο να καθοριστεί.

Παρά το τρομακτικό του.όνομα ο Βρόντος είναι ένας πολύ συμπαθητικός καταρράκτης. Όπως δεν φαίνεται από μακριά και πρέπει να τον πλησιάσεις για να ανακαλύψεις την κρυψώνα του πίσω από τα ψηλά δένδρα, έχεις την εντύπωση ότι είναι ένα παιδί που έκανε μία ζημιά και κρύφτηκε για να μην το μαλώσουν. Εάν δεν πας με σαφείς οδηγίες που και πως θα τον βρεις, μόνο τα πολλά νερά που τρέχουν θα σε υποψιάσουν. Ακολουθείς τα νερά και αναγκαστικά κάποια στιγμή πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια σου. Ανεβαίνεις λίγα μέτρα και ανάμεσα στους κορμούς και τα φυλλώματα των δένδρων τον βλέπεις. Ο μικρός χώρος που αφήνουν ελεύθερο τα δένδρα αρκεί για τον Βρόντο που δεν είναι και πολύ ψηλός.

Ο Ησίοδος στη Θεογένεια αναφέρει ότι η Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία. Μεταγενέστεροι συγγραφείς συμπλήρωσαν τον μύθο και προσδιόρισαν ότι η Αθηνά γεννήθηκε στις όχθες του ποταμού Τρίτωνα, κοντά στην πόλη Αλίφειρα. Είναι ευνόητο ότι η Αθηνά πρέπει να γεννήθηκε σε μέρος ξεχωριστό. Πράγματι στον Τρίτωνα υπάρχει ένας εντυπωσιακός καταρράκτης, αθάνατος φρουρός του τόπου γέννησης της θεάς.

Κάνοντας ποταμοδιάσχιση στη Νέδα μετά την γέφυρα που συνδέει τα χωριά Πλατάνια και Νέα Φιγάλεια, προσέχουμε για κόκκινο βέλος στη δεξιά όχθη που μας δείχνει τη πορεία για τον καταρράκτη Άσπρο Νερό. Ο καταρράκτης σχηματίζεται από τα νερά του ρέματος Λύμαξ (Λύμακος). Αν ανατρέξουμε στη Μυθολογία βλέπουμε ότι το ρέμα πήρε αυτό το όνομα γιατί μετά την γέννηση του Δία οι τρεις νύμφες Νέδα, Αγνώ και Θεισόα έρριξαν εκεί τα ¨λύματα¨. Σε πολύ λίγο φτάνουμε σε ένα όμορφο και αρκετά μεγάλο καταρράκτη. Διακρίνοντας ανάμεσα στα φύλλα των δένδρων ότι και ψηλότερα τρέχουν νερά, συνεχίζουμε  στο άνετο και ασφαλές μονοπάτι με τα ξύλινα περάσματα και τις κουπαστές και αμέσως φτάνουμε σε δεύτερο, πιό μικρό καταρράκτη. Το τοπίο με τα νερά που τρέχουν και την πυκνή βλάστηση είναι πολύ ωραίο και αξίζει να γίνει η παράκαμψη. Στον καταρράκτη Άσπρο Νερό μπορούμε να πάμε και από το χωριό Νέα Φιγάλεια, διότι το μονοπάτι αρχίζει από εκεί.

Γίνεται να πάμε τουριστικά στους καταρράκτες της Νέδα ; Ασφαλώς και γίνεται. Kάτω από το χωριό Πλατάνια, στη Μεσσηνία υπάρχει πεζογέφυρα από την οποία περνάμε την Νέδα και βρίσκουμε το μονοπάτι για τους καταρράκτες.  Στο χωριό Πλατάνια φτάνουμε είτε από την Ανδρίτσαινα μέσω Φιγάλειας, είτε στο δρόμο για Καλαμάτα, στη θέση Τσακώνα, στρίβουμε δεξιά για Στόμιο και πάλι , μετά το Δώριο, δεξιά για Πλατάνια. Οι παραπάνω δρόμοι είναι ασφαλτοστρωμένοι.

Ακολουθώντας το μονοπάτι, μετά από λίγο φτάνουμε στον μικρό καταρράκτη και αμέσως μετά στον μεγάλο. Το θέαμα είναι καταπληκτικό. Ο καταρράκτης, πάνω από είκοσι μέτρα, πέφτει σε λιμνούλα με γαλαζοπράσινα νερά. Το νερό είναι παγωμένο και χρειάζεται γενναία απόφαση για να πας κοντά στον καταρράκτη. Όμως αξίζει να γίνει η προσπάθεια. Το νερό του ρέματος της Μοθωνιάς που διατρέχει το ομώνυμο φαράγγι  και δημιουργεί τους καταρράκτες, βγαίνει από τα δένδρα στην κορυφή του καταρράκτη χωρίς να είναι ορατή η διαδρομή του.

Το Πολυλίμνιο όπως φαίνεται από το όνομα του έχει πολλές λιμνούλες, έχει όμως και ένα καταρράκτη. Φεύγοντας από την Καλαμάτα για Πύλο, περνάμε έξω από τη Μεσσήνη και σε λίγο αφήνουμε τον κάμπο και ανηφορίζουμε χαμηλά υψώματα. Εκεί σε μία δεξιά στροφή του δρόμου, αριστερά φεύγει άσφαλτος για τα χωριά Καζάρμα και Χαραυγή. Αυτός είναι ο συντομότερος δρόμος για το Πολυλίμνιο, με μόνο πρόβλημα ότι στρίβουμε αριστερά σε μία δεξιά στροφή χωρίς ορατότητα.
Μέσα στο χωριό Χαραυγή ξεκινάει βατός χωματόδρομος για το Πολυλίμνιο. Προχωράμε αρκετά, στρίβουμε δεξιά προς Μαυρολίμνη και σταματάμε στο τέλος του δρόμου. Η Μαυρολίμνη δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο και μετά μία δύο φωτογραφίες, ξεκινάμε προς τα κάτω στην αριστερή όχθη. Σε ένα δύο σημεία η παρέμβαση που έγινε με την τοποθέτηση σιδερένιων Π σε βράχια βοηθάει να περάσουμε χωρίς να βραχούμε. Σε λίγο φτάνουμε πάνω από τον καταρράκτη και εκεί η παρέμβαση ήταν απαραίτητη γιατί παλαιότερα δύσκολα σκαρφάλωνες δίπλα στον καταρράκτη και πιο δύσκολα κατέβαινες.
Σήμερα λοιπόν άνετα και με ασφάλεια φτάνουμε στη λίμνη, στη βάση του καταρράκτη. Αυτή η λίμνη δεν είναι η συνηθισμένη μικρή βάθρα, αλλά μία αξιόλογη λιμνούλα. Αφού διαπιστώσουμε ότι είναι και αρκετά βαθιά κάνουμε και μερικές βουτιές άλλοι από ψηλά βράχια άλλοι από χαμηλότερα. Ο καταρράκτης, γύρο στα είκοσι  πέντε μέτρα, έχει μία μικρή κλίση προς τα πίσω και αυτό τον κάνει πιο χαριτωμένο.  Όταν περάσει η ώρα συνεχίζουμε προς τα κάτω. Εκεί μένουμε άφωνοι από το έγκλημα που έγινε. Τα ωραιότατα βράχια τα έχουνε σπάσει με κομπρεσέρ και τα κάνανε μπάζα. Βάλανε και τα Π τα οποία στο σημείο αυτό δεν υπήρχε λόγος να τοποθετηθούν. Είναι και επικίνδυνα γιατί αν μπλέξει σε αυτά το πόδι το ατύχημα είναι βέβαιο.
Ευτυχώς το τοπίο είναι ωραιότατο και μας αποζημιώνει. Τώρα προχωράμε από τη μία λιμνούλα στη άλλη, περνώντας από ξύλινες γεφυρούλες, μέσα από μία εκπληκτική φύση. Αυτό το εκπληκτικό ανακάτεμα νερού και φυτών διατηρείται σε όλη τη διάρκεια της πορείας μέχρι την άκρη της τελευταίας λίμνης. Εκεί τελειώνει η διαδρομή και πρέπει να γυρίσουμε πίσω στη Μαυρολίμνη. Το σύνολο της διαδρομής, πήγαινε και έλα, είναι περίπου δύο ώρες, συν το παιχνίδι κάτω από τον καταρράκτη.
Επειδή η απόσταση από Αθήνα είναι μεγάλη, δεν συνιστάται να γίνει αυθημερόν, αλλά να συνδυαστεί με πορεία στο Νέδοντα η στα φαράγγια της Μάνης, με διανυκτέρευση στην Καλαμάτα.

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ

Πρόσφατα, ταξιδεύοντας με το ΚΤΕΛ από Αθήνα για Πάτρα, λίγο πριν τον Ψαθόπυργο και την Ροδινή, χαζεύοντας από το παράθυρο βλέπω ένα πανύψηλο καταρράκτη. Αν και τον είδα μόνο για μερικά δευτερόλεπτα εντυπωσιάστηκα από το ύψος του. Πρέπει να είναι τουλάχιστον εξήντα εβδομήντα μέτρα και λόγω της εποχής, τέλος του χειμώνα, είχε πολύ νερό. Αν και δεν είχα τον κατάλληλο εξοπλισμό την επόμενη ημέρα πήγα στον καταρράκτη.

Η πρόσβαση με αυτοκίνητο γίνεται από ένα σημείο όπου γίνονται έργα για την νέα οδό Κόρινθος-Πάτρα. Τα χώματα και τα μπάζα είναι εμφανή, αλλά προφανώς πρέπει να μην τρέχουμε και χάσουμε την είσοδο. Το νερό του καταρράκτη τρέχει στο αριστερό μέρος όπως κοιτάμε τον καταρράκτη και από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις η πορεία δεν θα είναι εύκολη. Το παντελόνι που φοράω κάνει την πορεία πιο δύσκολη γιατί δεν μπορώ να μπω στο νερό εάν χρειαστεί. Ευτυχώς το νερό δεν διασχίζει φαράγγι, αλλά υπάρχει δυνατότητα να περπατάς στις όχθες, πότε αριστερά πότε δεξιά από το νερό. Οι όχθες είναι δύσβατες αλλά πότε εύκολα πότε δύσκολα περνάω από τα βράχια. Η επιλογή κάθε φορά του πιο κατάλληλου σημείου για να περάσεις είναι μία πνευματική άσκηση.

Ο Σελινούντας συγκαταλέγεται στα μεγάλα σε μήκος ποτάμια της βόρειας Πελοποννήσου. Πηγάζει από τον Ερύμανθο στην περιοχή της Βλασίας και χύνεται στον Κορινθιακό κόλπο κοντά στο Αίγιο, διανύοντας μήκος πολλών χιλιομέτρων. Το κεντρικό του τμήμα αποτελεί το φυσικό δυτικό όριο του όρους Κλωκός. Το όνομα Σελινούντας απαντάται και σε άλλα ποτάμια του αρχαίου κόσμου. Σελινούς λέγεται ο ποταμός της Σικελίας δίπλα στην ομώνυμη ελληνική αποικία των Δωριέων. Με το ίδιο όνομα απαντώνται ποτάμια στη Μικρά Ασία, την Εύβοια και την Ηλεία. Ο Σελινούς κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν ποτάμιος θεός, ο οποίος οτα νομίσματα εμφανιζόταν μαζί με ένα φύλλο σέλινου.

Η πορεία της κοίτης του ποταμού είναι αρκετά οριζόντια (400μ. υψομετρική για πάνω από 20 χλμ. μήκος). Για ένα τμήμα 14 χλμ. προσφέρεται για κατάβαση με καγιάκ κάποιες εποχές του χρόνου, ενώ από το τέλος της άνοιξης μέχρι το φθινόπωρο είναι εφικτή η διάσχιση του πεζοπορικά (river trekking). Κατεβαίνοντας τον Σελινούντα, συναντάμε στο ύψος του χωριού Άνω Μαυρίκι μία γραμμή από διαδοχικούς καταρράκτες που πέφτουν από την ορθοπλαγιά των παρειών του Κλωκού στην κοίτη του ποταμού. Είναι η απόληξη του φαραγγιού Τρανό Λαγκάδι.

Από την άνοιξη του 2007, ο Μιχάλης Κότταρης, καλός γνώστης της περιοχής, μάς είχε προτείνει να εξερευνήσουμε το φαράγγι. Το ίδιο φθινόπωρο λοιπόν, ομάδα μελών του ΠΟΑ οργανώθηκε για την πρώτη κατάβαση του φαραγγιού. Στη μικρή αρχικά ομάδα προστέθηκαν και άλλοι φίλοι του συλλόγου που ασχολούνται με το canyoning κι έτσι η ομάδα έφτασε τα 10 άτομα.