Πηγαίνοντας από τα Πράμαντα στο Συρράκο μετά το χωριό Χριστοί φεύγει άσφαλτος δεξιά για το χωριό Ματσούκι. Αν συνεχίσουμε ευθεία περνάμε τον Καλαρρύτικο και συνεχίζουμε για Συρράκο και Καλαρρύτες. Πριν το ποτάμι, από το δρόμο στα δεξιά μας ερχόταν ένα αυτοκίνητο και ρωτήσαμε τον οδηγό αν υπήρχε κάτι ενδιαφέρον να δούμε στο Ματσούκι. Με έκφραση απαξιωτική μας απάντησε ¨Μπα..ένα καταρράκτη, αλλά είναι μόνο δέκα χιλιόμετρα, άσφαλτος¨ Αυτό το επιχείρημα μας έπεισε και πήγαμε στο Ματσούκι. Ο δρόμος ακολουθεί την απέναντι πλαγιά από αυτή που είναι οι καταρράκτες , οπότε ξαφνικά, απέναντι σου αντικρίζεις τους καταπληκτικούς καταρράκτες που σχηματίζονται από το ρέμα Βασίλης και πέφτουν από ψηλά στο Ματσουκιώτικο ρέμαΜείναμε με το στόμα ανοικτό. Παραλίγο να  χάναμε αυτούς τους καταρράκτες.

Αφού θαυμάσαμε τους καταρράκτες αρκετή ώρα, προσπαθήσαμε να βρούμε ένα τρόπο να κατέβουμε στη κοίτη του ρέματος, αλλά όλες οι επιλογές μας φάνηκαν ριψοκίνδυνες και αποφασίσαμε να πάμε στο χωριό. Ο δρόμος περνάει πάνω από τους καταρράκτες, αλλά από τη γέφυρα δεν βλέπεις κάτι εντυπωσιακό. Φτάνοντας στο Ματσούκι κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο για να ξεμουδιάσουμε. Όπως στα χωριά έχει ησυχία, ακούω ένα γνώριμο ήχο. Λέω στον φίλο μου ¨Υπάρχει καταρράκτης και μέσα στο χωριό¨ Πράγματι με το που κάναμε μερικά βήματα είδαμε τον καταρράκτη. Χωρίς να είναι εντυπωσιακός, είναι ένας πολύ όμορφος καταρράκτης και αρκετά μεγάλος μάλιστα. Νομίζω ότι τώρα πια οι καταρράκτες στο Ματσούκι είναι must.


Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ

Τους καταρράκτες αρμάτωσε και κατέβηκε η ομάδα του Ελληνικού Συλλόγου Εξερεύνησης Φαραγγιών, που αποτελούνταν από τους: Γιώργο Ανδρέου, Ιωάννη Δαλαμπή, Μιχάλη Αράπη, Κατερίνα Κουιμτζή, Κωνσταντίνο Καραθάνο και τους τρεις 16χρονους Ορφέα Ανδρέου, Παναγιώτη Δαλαμπή και Αλκύμωνα Ζερβό. Πιό κάτω περιγράφεται η κατάβαση σε κείμενο Γιώργου Ανδρέου που  δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Κορφές του Ε.Ο.Σ. Αχαρνών (Τεύχος 213  Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012).

Το φαράγγι ξεκινάει κάτω από τον παλιό νερόμυλο που βρίσκεται κάτω από την πλατεία του χωριού. Η διαδρομή αρχίζει με έναν καταρράκτη 13μέτρων και συνεχίζει μέχρι το μεγάλο καταρράκτη στη θέση Καμίλι, με 11 διαδοχικούς καταρράκτες μεταξύ τριών και 16 μέτρων και αρκετά επιθετικό νερό, χωρίς όμως κάποια επικινδυνότητα. Σε πολλά σημεία στο φαράγγι μπορεί να γίνει και διαφυγή. Έχουν γίνει πάντως αρκετές τραβέρσες, προς αποφυγή προβλημάτων στην κατάβαση. 0 διάκοσμος του φαραγγιού δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, η δυναμική του είναι ο συνδυασμός της ποσότητας νερού και της κατάβασης του μεγάλου καταρράκτη, που είναι και το σύμβολο της περιοχής. Μιάμιση ώρα μετά, παλεύαμε για το αρμάτωμα του υγρού θηρίου. Ο καταρράκτης έβγαλε αρκετές δυσκολίες στο αρμάτωμά του, λόγω της ποσότητας νερού. Ξεκινώντας πρώτος την κατάβαση ως επικεφαλής, γρήγορα επέστρεψα στην αρχική μου θέση με τεχνικές ανάβασης λόγω απροσπέλαστου επικίνδυνου σημείου που συνάντησα στο αρχικό στάδιο της πορείας μου. Έτσι οργανώθηκε εκ νέου άλλο αρμάτωμα από ασφαλέστερο σημείο. Το καινούργιο αρμάτωμα στήθηκε παρακάμπτοντας το απροσπέλαστο, δημιουργώντας μια αναρριχητική τραβέρσα 12 μέτρων και μετά τρεις διαδοχικές (κλειστές) καταβάσεις των 25, των 6 και των 42 μέτρων, αγγίζοντας οριακά το ορμητικό νερό του.

Κείμενο- Φωτογραφίες Γιώργος Ανδρέου

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ