Φεύγοντας από το Θέρμο, μετά το χωριό Αγία Σοφία, κατηφορίζοντας για την λίμνη Τριχωνίδα αριστερά φεύγει ασφάλτινος δρόμος. Φυσικά εάν ανηφορίζουμε για Θέρμο στρίβουμε δεξιά. Επειδή δίπλα στο δρόμο δεν θα δούμε κάτι το ιδιαίτερο που θα μας κάνει να σταματήσουμε κοιτάμε ψηλά αριστερά. Όχι ο οδηγός ελπίζω.  Σύντομα θα δούμε στην κορυφή ενός απότομου λόφου ένα κτίσμα. Είναι η εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας. Όταν η εκκλησία είναι ακριβώς αριστερά μας, σταματάμε. Προχωράμε και αμέσως συναντάμε ένα νερόμυλο και δύο νεροτριβές. Λίγο πιο πέρα βλέπουμε δεύτερο νερόμυλο, που όμως δεν λειτουργεί και πιο πέρα και άλλο. Από την αρχή περπατάμε δίπλα σε ένα  κτιστό αυλάκι που κατεβάζει το νερό που γυρίζει το νερόμυλο και τις νεροτριβές.

Ακολουθούμε το νερό και συναντάμε ένα καλογραμμένο μονοπάτι το οποίο μάλλον θα μας ανεβάσει στο εκκλησάκι. Επειδή δεν έχουμε πολύ χρόνο αφήνουμε το εκκλησάκι για άλλη φορά και μένουμε κοντά στο νερό. Φτάνουμε σε σιδερένια πόρτα και μπαίνουμε σε χώρο που φαίνεται να ήταν παλιά κατοικημένος. Το νερό τρέχει πάντα στο αυλάκι, αλλά λόγω της μεγάλης κλίσης του εδάφους δημιουργεί ενδιαφέροντες πίδακες. Μέσα από την σιδερόπορτα ο χώρος είναι διαμορφωμένος. Ανεβαίνουμε αρκετά σκαλιά μέχρι που φτάνουμε σε ένα κιόσκι. Η συνέχεια της πορείας φαίνεται επικίνδυνη. Ίσως είναι αδύνατη.

Επιστρέφουμε λοιπόν κατεβαίνοντας τα σκαλιά. Όμως ενώ τα σκαλιά συνεχίζουν να κατεβαίνουν προς τα δεξιά, δίπλα σε ένα τοίχο φαίνεται εμφανές μονοπάτι που πάει αριστερά. Το ακολουθούμε. Αφήνοντας τα νερά και τα δένδρα αριστερά και πίσω φτάνουμε σε μεγάλη κατολίσθηση. Έχουμε την προαίσθηση ότι κάτι καλό θα προκύψει. Πράγματι ανεβαίνοντας την κατολίσθηση βλέπουμε τον καταρράκτη. Είναι μεγαλούτσικος και ομορφούλης. Παίρνουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Όμως αφού ο καταρράκτης είναι ένας, γιατί Καταρράκτες Διχαλορέματος ; Γιατί κάτω από τον καταρράκτη υπάρχουν στα βράχια εμφανή σημάδια ότι υπήρχε και δεύτερος καταρράκτης και ενδεχομένως η κατολίσθηση να έχει εξαφανίσει τα σημάδια και άλλων μικρότερων καταρρακτών. Λοιπόν Καταρράκτες Διχαλορέματος.

To νερό μετά τον πρώτο καταρράκτη, με μικρά φράγματα έχει στραφεί στο αυλάκι προκειμένου να κινούνται οι νερόμυλοι και οι νεροτριβές.  Ο αρχαιότερος νερόμυλος χρονολογείται από το 1771 και τον δούλευε ο Θανάσης Κωνσταντόπουλος. Σήμερα ο Βασίλης Κωνσταντόπουλος συνεχίζει επάξια την οικογενειακή παράδοση και δουλεύει ο ίδιος τον μύλο και τις νεροτριβές.. Η τοποθεσία είναι πολύ όμορφη και με μία μικρή ενίσχυση από τους τοπικούς φορείς, το εκκλησάκι της Παναγίας της Ελεούσας, οι καταρράκτες Διχαλορέματος και οι γειτονικοί  καταρράκτες της Αγίας Σοφίας θα προσελκύσουν πολλούς επισκέπτες στην περιοχή του Θέρμου.

 

Φωτογραφίες καί κείμενο Ντίνος Δημητρακόπουλος.

Για φωτογραφίες πατήστε ΝΕΡΟΜΥΛΟΙ ΔΙΧΑΛΟΡΕΜΑΤΟΣ και ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ ΔΙΧΑΛΟΡΕΜΑΤΟΣ

Η Αγία Σοφία είναι το πρώτο χωριό φεύγοντας από το Θέρμο για τη λίμνη Τριχωνίδα. Μπαίνοντας στο χωριό το μάτι πέφτει στον όμορφα διαμορφωμένο χώρο αναψυχής δίπλα στο ρέμα. Η πυκνή σκιά που σχηματίζουν τα ψηλά δένδρα και η δροσιά του Μοκιστιανού ρέματος σε καλούν να σταματήσεις. Μετά μάθαμε ότι το έργο έγινε με προσωπική εργασία των κατοίκων του χωριού. Επίσης μάθαμε ότι η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Μόκιστα, που σημαίνει μέρος πνιγμένο στο πράσινο  Στην περιοχή υπάρχουν καταπληκτικοί καταρράκτες στους οποίους, την πρώτη φορά φτάσαμε με τον Χρήστο από ένα λαβύρινθο δρόμων. Εγώ πήγαινα πρώτη φορά, ο Χρήστος είχε πάει τουλάχιστον τέσσερες. Υπάρχει πολύς χωματόδρομος και λίγη άσφαλτος, όμως από τον χωματόδρομο, με λίγη προσοχή, περνάει και συμβατικό αυτοκίνητο. Το πρόβλημα είναι ότι δύσκολα βρίσκεις τους καταρράκτες έστω και εάν παρκάρεις στο σωστό μέρος το αυτοκίνητο. Μόνο αφού φτάσεις πολύ κοντά στους καταρράκτες υπάρχουν λίγα και ασαφή κόκκινα σημάδια σε βράχους.