O καταρράκτης του Λειβαδίτη έχει την ιδιαιτερότητα να ευρίσκεται στο Νομό Δράμας, αλλά η εύκολη πρόσβαση σαυτόν γίνεται από το Νομό Ξάνθης, από τη Σταυρούπολη η και πιο κοντά στην πόλη της Ξάνθης. Οι Δραμινοί λοιπόν δεν δέχονται το γνωστό όνομα του καταρράκτη, αλλά τον λένε καταρράκτη Τραχωνίου από μία χαμηλή κορυφή βουνού και ένα εγκατελειμένο χωριό. Επίσης τονίζουν ότι από τη μεριά του Νομού Δράμας υπάρχει χωματόδρομος ο οποίος φτάνει τρακόσια μέτρα από τη βάση του καταρράκτη, ξεχνώντας να σας πούν ότι ο χωματόδρομος είναι σε πολύ κακή κατάσταση.

Εάν ξεκινήσει κανείς από το Παρανέστι ακολουθεί το δρόμο για Σταυρούπολη και πριν το χωριό στρίβει αριστερά. Μετά από μία αδιάφορη αλλά ασφάλτινη διαδρομή, φτάνει στο χωριό Λειβαδίτης. Από εκεί υπάρχει βατός χωματόδρομος για τον καταρράκτη. Εάν ο επισκέπτης έρχεται από την Ξάνθη, πριν φτάσει στη Σταυρούπολη υπάρχει πινακίδα ¨Λειβαδίτης¨. Αν πάρει το δρόμο αυτό πιστεύοντας ότι κόβει δρόμο και ότι θα φτάσει νωρίτερα στον καταρράκτη, έχασε. Αν πάρει τον προτεινόμενο δρόμο γνωρίζοντας ότι θα κάνει μία από τις ωραιότερες διαδρομές κέρδισε…το ταξίδι.
Ο δρόμος κάνει ένα μεγάλο κύκλο και ανεβαίνει αρκετά ψηλά, αλλά περνάει από ωραιότατα δάση και είναι αρκετά βατός. Χαρακτηριστικό είναι ότι πρώτα περνάμε από το δρόμο που πάει στο Δασικό Χωριό και μετά φτάνουμε στον καταρράκτη. Φτάνοντας στην αρχή του μονοπατιού μία ομάδα που μόλις είχε γυρίσει μας ενημέρωσε ότι ο καταρράκτης απέχει πάνω κάτω μία ώρα και μας συμβούλευσε να χρησιμοποιήσουμε τα μπαστούνια τα οποία ήταν αφημένα στην αρχή του μονοπατιού. Το μονοπάτι είναι κατηφορικό, χωρίς όμως έντονη κλίση και περνάει από ένα πολύ ωραίο δάσος. Αφού περπατήσουμε αρκετή ώρα βλέπουμε ένα μονοπάτι  σε όχι καλή κατάσταση το οποίο όμως ακολουθούμε και καλά κάνουμε. Σε δέκα δεκαπέντε μέτρα φτάνουμε σε μία προεξοχή και απέναντι βλέπουμε ένα ωραίο και ψηλό καταρράκτη αλλά με μικρή παροχή νερού. Απογοήτευση. Αυτός είναι ο ξακουστός Λειβαδίτης. Ευτυχώς όχι. Γυρίζοντας πίσω παρατηρούμε ότι το κυρίως μονοπάτι συνεχίζει. Ανακούφιση. Συνεχίζουμε λοιπόν την πορεία. Γύρο στη μιάμιση ώρα έχουμε κατέβη πολύ χαμηλά και βλέπουμε μπροστά μας να τρέχει πολύ νερό. Ο καταρράκτης όμως άφαντος. Από ένα γεφυράκι περνάμε απέναντι και τον βλέπουμε, υπό γωνία. Τέλος πάντων πλησιάζουμε όσο μπορούμε. Πράγματι είναι μεγάλος καταρράκτης. Όμως από ιδιοτροπία της φύσης ο καταρράκτης βρίσκεται σε μία γωνιά του ορεινού όγκου και επί πλέον το μονοπάτι δεν φτάνει τελείως απέναντι από τον καταρράκτη. Πάντως είναι εντυπωσιακός.
Η επιστροφή δεν είναι κουραστική και επιστρέφουμε σχετικά γρήγορα στο αυτοκίνητο. Η απόσταση μέχρι το χωριό Λειβαδίτης είναι μικρή. Το χωριό είναι και αυτό αξιοθέατο χωρίς να έχει προβληθεί όπως πρέπει. Τα περιποιημένα σπίτια του είναι κτισμένα σε μία ανοικτή και καταπράσινη λάκκα, ευχάριστη αντίθεση στα πυκνά δάση που υπήρχαν μέχρι το χωριό. Από το χωριό μονοπάτι σε δυόμιση οδηγεί στον Λειβαδίτη. Στο χωριό υπάρχει ορειβατικό καταφύγιο και ταβέρνα και έτσι μπορεί να γίνει η βάση για μία διαφορετική πρόσβαση στον καταρράκτη.



Φωτογραφίες καί κείμενο Ντίνος Δημητρακόπουλος.