Από το Παρανέστι ακολουθούμε τον δρόμο που φεύγει βόρεια. Αφήνοντας δεξιά μας το χωριό Θόλος, ο δρόμος φτάνει σε διχάλα. Εμείς πάμε αριστερά προς Θέρμια. Μετά από λίγο απολαμβάνουμε τη θέα της τεχνητής λίμνης και αργότερα φτάνουμε στα Λουτρά Θερμίων. Περιμέναμε μία Λουτρόπολη και βρήκαμε μία παραγκούπολη κανονική, δηλαδή αυθαίρετη. Πάντως απολαμβάνουμε ένα φραπέ που μας προσφέρουν και τις ιστορίες του Πρόεδρου, χωρίς εισαγωγικά. Μετά συνεχίζουμε σε βατό χωματόδρομο γιατί η άσφαλτος τελειώνει στα Θέρμια. Σύμφωνα με τις οδηγίες που μας έδωσε ό Πρόεδρος στη διασταύρωση πάμε δεξιά. Σύμφωνα πάντα με τον Πρόεδρο ο δρόμος για Ελατιά και το δάσος Καρά Ντερέ είναι δύσκολος. Το επιβεβαίωσαν κάτι παιδιά με Grand Vitara που έρχονταν από κεί. Συνεχίζουμε πάντα στο κεντρικό δρόμο και φτάνουμε σχετικά εύκολα στους καταρράκτες. Δυστυχώς ο Πρόεδρος δεν μας είπε για τον καταρράκτη των οκτώ μέτρων κοντά στον κεντρικό δρόμο.

Υπάρχει μονοπάτι και σε λίγα λεπτά φτάνουμε στον πρώτο καταρράκτη. Είναι μικρός και λόγω της εποχής δεν έχει πολλά νερά. Πάντως παίρνουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και συνεχίζουμε για τον δεύτερο καταρράκτη. Αυτός είναι λίγο μακρύτερα. Δεν πρέπει να συνεχίσετε μέσα στο ρέμα αλλά να πάρετε το μονοπάτι που φεύγει δεξιά και απάνω. Ο δεύτερος καταρράκτης είναι μεγαλύτερος, αλλά το νερό πάντα λίγο. Εκεί κοντά πινακίδα μας ενημερώνει ότι ο τρίτος καταρράκτης απέχει περίπου μία ώρα και το μονοπάτι είναι δύσκολο. Κυρίως επειδή το νερό είναι λίγο, όπως και ο χρόνος μας, γυρίζουμε πίσω. Από ένα υπερυψωμένο σημείο μπορέσαμε να απολαύσουμε μία απέραντη πράσινη θάλασσα, το Παρθένο Δάσος.



Φωτογραφίες καί κείμενο Ντίνος Δημητρακόπουλος.