Μετά τον καταρράκτη της Αγίας Βαρβάρας συνεχίζουμε για Διπόταμα. Εκεί τελειώνει η άσφαλτος και συνεχίζει βατός χωματόδρομος. Γενικά παραμένουμε στον κεντρικό δρόμο και αγνοούμε τους μικρότερους δρόμους. Ένας που έχει το κτήμα του εκεί κοντά, μας πληροφορεί ότι χωματόδρομος προς τα δεξιά, πάει σένα πολύ μεγάλο καταρράκτη , τον καταρράκτη Τραχωνίου. Επειδή μεταξύ των πληροφοριών είναι ότι ο δρόμος είναι πολύ κακής βατότητας, το σκεπτόμαστε. Από τη συζήτηση προκύπτει τελικά ότι ο καταρράκτης είναι ο Λειβαδίτης, στον οποίο είχαμε πάει. Ευτυχώς αποφύγαμε μία άσκοπη ταλαιπωρία.
Περίπου πέντε χιλιόμετρα από τα Διπόταμα υπάρχει κιόσκι του Δασαρχείου. Ακριβώς εκεί αρχίζει το μονοπάτι για τον μεγάλο καταρράκτη Λεπίδα. Προφανώς το όνομα του καταρράκτη προέρχεται από το δάσος Λεπίδα που είναι εκεί κοντά. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Πελοπόννησο, στην Αρκαδία, υπάρχουν οι καταρράκτες Λεπίδας . Το μονοπάτι διασχίζει ένα ωραίο δάσος και είναι καλογραμμένο. Μόνο σε δύο σημεία είναι πολύ επικλινές και θέλει προσοχή ιδίως στο κατέβασμα. Από κάποια στιγμή ο θόρυβος του καταρράκτη μας ακολουθεί και κάπου κάπου τον βλέπουμε μέσα από τα φυλλώματα των δένδρων. Στο τέλος του μονοπατιού ο χώρος έχει διαμορφωθεί και υπάρχουν μάλιστα και πάγκοι.
Ο καταρράκτης είναι αρκετά μεγάλος, ίσως πάνω από τριάντα μέτρα. Λόγω της εποχής, τέλη Αυγούστου, έχει λίγο νερό. Όμως ακριβώς το λίγο νερό κάνει τον καταρράκτη να είναι ξεχωριστός. Τα βράχια πίσω από τον καταρράκτη, προφανώς από την φύση του πετρώματος, είναι κατάμαυρα και δημιουργούν πολλές και έντονες προεξοχές. Επειδή το λίγο νερό δεν μπορεί να καλύψει τα βράχια, τρέχει ανάμεσα τους. Έτσι δημιουργείται μία απίθανη σύνθεση σε άσπρο και μαύρο. Πραγματικά κάθε δημιούργημα της φύσης είναι μοναδικό, αλλά όταν πρόκειται για καταρράκτη αλλάζει ανάλογα με την εποχή του έτους. Είδα φωτογραφία του ίδιου καταρράκτη με μεγάλη παροχή νερού. Είναι εντυπωσιακός αλλά συνηθισμένος, ενώ με το λίγο νερό είναι μοναδικός.



Φωτογραφίες καί κείμενο Ντίνος Δημητρακόπουλος.